En mijn 1e stap, kwam nadat ik op een onmogelijk tijdstip een idee in mijn hoofd kreeg. Daar heb ik vaker last van. De meest briljante ideeën op tijden dat ik eigenlijk zou moeten slapen. En het enige dat ik eraan kan doen om dit op dat moment uit mijn hoofd te krijgen, is die 1e stap zetten.
Maar wat is er nu vooraf gegaan, aan dat idee in mijn hoofd. Want die drang, moet ergens vandaan zijn gekomen. Dat ga ik jullie hier vertellen. Net zoals de enkele stappen die ik erna heb gezet.
Een aantal weken geleden op 15-2-2024 kwam er een nieuwsbericht naar buiten :
Vlak daarna werd ik via de FNV gevraagd om eventueel diezelfde avond aan tafel te gaan zitten bij het programma Sophie & Jeroen. Om te praten over de vele agressie tegen ov personeel. Ondanks dat ik geen fan ben van filmcamera’s en zo’n live programma me best wat spannend leek, zei ik direct volmondig JA! En waarom ? Omdat ik vind dat als ik maar iets kan doen om de agressie te stoppen, verminderen of zelfs alleen maar ruchtbaarheid aan kan geven, ik dat MOET doen. Ik vind dat mijn plicht.
Daarop volgde vele telefoontjes. Met de FNV, met de redactie, met collega kaderleden.
Helaas, werd ik dezelfde middag nog teruggebeld, ons item werd om niet nader genoemde reden niet in het programma opgenomen. Zonde.. Weer een kans om de ernst van de situatie duidelijk te maken, aan ons voorbij gegaan.
Frustratie, teleurgesteld, het gevoel van alleen staan. Aan de zijlijn. Met duizenden collega’s. Binnen en buiten NS, maar samen in het openbaar vervoer. Het gevoel dat het niet belangrijk genoeg is. Wanneer is dat het wel ? Als er een collega overlijd? Nee! Het is nu al belangrijk. Voordat dat gebeurt. Want nu kunnen we nog proberen te voorkomen dat dat überhaupt gaat gebeuren.
Toen begon het denken. Dagen lang. Op onmogelijke tijden, midden in de nacht, tijdens het werk, in gesprekken met collega’s en bekenden. En dat dagen lang denken resulteerde in mijn idee. Dat dus ook weer ’s avonds laat in mijn hoofd belandde, en dat terwijl ik rond een uur of 3 de wekker had staan voor weer een nieuwe werkdag. Dit idee heb ik overigens, na die 1e stap, omgedoopt tot mijn zomer missie.
We zijn weer terug bij die 1e stap : want was dat voor mij nu?
Voor mij bestond die 1e stap uit het delen van mijn idee, mijn nieuwe missie, aan de Bestuurder van FNV Spoor Henri Janssen. Ik ben zelf namelijk ook Kaderlid van FNV Spoor west. Ik zette mijn idee uit in een appje. Want wat ik vooral nodig ga hebben, nog voor ik daadwerkelijk aan deze missie begin is bereik. Een heel groot bereik. En hoewel ik in mijn functie zo’n beetje heel het land doorkruis, en ik daardoor vele mensen in mijn eigen netwerk heb weten te sluiten, is het bereik van een enorme vakbond en hun contacten vele malen groter. En waarom zou ik zelf het wiel opnieuw gaan uitvinden, terwijl zij dag in dag uit bezig zijn hun bereik in te zetten om hun doelen te verwezenlijken.
Wetende dat ik bij mezelf met het delen, ook een stok achter mijn eigen deur zette. Een stok, om ook daadwerkelijk mijn idee tot uitvoer te gaan brengen. Want dat is wat ik wil, en dat is wat ik ga doen ! Hoe moeilijk en eng het ook lijkt. Want ja, ook die gevoelens zijn al voorbij gekomen.
Ook deelde ik mijn idee met mijn partner, mijn moeder en mijn vader, mijn kinderen en mijn beste vriendin. Voor mij erg belangrijk, omdat ik wil dat zij mij steunen. Want die steun ga ik nodig hebben. En ook voor sommigen van hen, zullen er een paar gevolgen aan kleven. Daarover later meer.
Gelukkig schreef mijn vriend mij direct terug :
“Ik laat wel een t-shirt voor je bedrukken ; ik spoor niet. Mijn steun heb je 😘😘😘”
En dat, was alles wat ik nodig had. Dat t-shirt ligt overigens al 3 jaar in mijn kast, want sporen, deed ik al niet 😉
Vanaf dat moment ging het snel. Henri Janssen omarmde mijn idee direct, en we zijn er eigenlijk gelijk al verder ingedoken. Wat kunnen we doen, waar moeten we rekening mee houden, hoe gaan we dit delen, wat gaan we nodig hebben en wie gaan we daar voor nodig hebben.
Zo belandde we bij het practische aan. En ook daarin, is mijn partner een enorme steun en hulp. Zo is deze website, deze blog, zijn idee. Een idee dat ikzelf direct weer omarmde, want hoe fijn is het als je partner je steunt, maar hoeveel fijner is het dat hij ook wil meedenken. Dus steun ik op mijn beurt, zijn ideeën. En zo is mijn blog ontstaan. Tijdens een wandelingetje naar de supermarkt vandaag, voor onze boodschappen.
En voor vandaag eindig ik mijn blog dan ook met een dank je wel. Dank je wel Henri, dank je wel kids, dank je wel beste vriendin, dank je wel papa, dank je wel mama, dank je wel schoonouders maar de belangrijkste dank je wel is voor mijn partner : Robin
HC Priscilla 
Plaats een reactie