Een doordeweekse late dienst, 7 juli 2022, begon voor mij met de sprinter van Den Haag naar Dordrecht. Het was nog niet enorm druk. En ik was net begonnen met het controleren van de vervoerbewijzen toen we op station Rijswijk aankwamen.
Om te kijken of iedereen is uit en ingestapt , het veilig is om te vertrekken en de deuren te sluiten onderbreek ik mijn controle ronde. Ik sta bij de achterste deur van de trein. Omdat Rijswijk een behoorlijk lang perron heeft, kijk ik daar ook altijd nog even naar achteren, of er wellicht nog mensen aankomen die niet weten waar deze trein langs het perron stopt.
Ik zie dat er een man komt aanrennen, ik sluit mijn overige deuren, en blijf bewust nog even op deze man wachten. Die tijd en ruimte heb ik daar, en het gaat op dat moment nog om enkele seconden.
Als hij dichterbij komt hoor ik hem van alles schreeuwen, het meeste onverstaanbaar door het rennen en geschreeuw, maar de dingen die ik wel kan verstaan beginnen met een K.
“K*wijf! Kun je niet zien waar je die K*trein neerzet! Vuile K*hoer!”
Ook een goede morgen! Enigszins verbouwereerd sta ik naast de deur, die ik nog voor hem openhield. En hij rent langs me de trein in. De reizigers die ik op dat moment al in de trein had zitten kijken me enigszins aangeslagen aan.
Ik draai me om naar deze, nog altijd scheldende man, en hoorde mijzelf de woorden zeggen “U denkt toch zeker niet dat u nu nog met deze trein meegaat hè?” En direct erna roep ik mijn machinist op met mijn portofoon, en vraag hem de deuren van de trein nog even te ontgrendelen, omdat er nog iemand uit moet.
Het schelden gaat verder. Erg origineel was hij niet in zijn woordkeuze, want de K woorden vliegen mijn oren weer om. Met tussen de scheldwoorden door de mededeling dat hij de trein niet uitgaat.
Resoluut en duidelijk laat ik hem weten dat we dan met zijn allen in Rijswijk blijven staan. Desnoods om op de politie te wachten. Want ik ga geen meter verder zolang hij nog in de trein is.
Blijkbaar geloofde hij mijn boodschap , want direct erna liep hij, al scheldend, de trein uit en riep me daarbij na: “Ok dan K*hoer, voor deze ene keer ga ik er voor jou wel uit”.
Zodra hij uitstapte heb ik de deuren weer gesloten, en bij het sluiten van mijn eigen deur, zie ik de man richting de andere kant van het station lopen. “U ook nog een fijne dag meneer”.
De trein komt weer in beweging. Ik draai me om en zie dat een paar reizigers mij bijna verstijfd aankijken. Ik bied mijn excuses aan, dat ze dit in de trein moesten meemaken.
1 Reizigster vraagt mij : “wat gebeurde er nou?”
Mijn antwoord daarop: “ik weet het eigenlijk ook niet…daar ben ik zelf nog niet helemaal achter”
Ik draai me weer om, en ga verder waar ik, voor deze stop op Rijswijk, gebleven was.
“Goedemiddag ! Uw vervoersbewijs alstublieft. Dank u wel! Fijne reis nog!”
Diezelfde dag kreeg ik via onze klantenservice een berichtje. Een compliment en steunberichtje van 1 van de reizigsters in die trein. Later las ik op Twitter terug dat deze daar was ingediend.
We worden vaker uitgescholden, en meestal snap ik de reden ook wel. Ondanks dat het natuurlijk gewoon niet goed is. Agressie blijft agressie. Maar juist deze bleef mij bij. Juist omdat ik het, tot op de dag van vandaag, nog steeds niet begrijp.
Ik wachtte op deze meneer, buiten de trein, ik stond naar hem toe gedraaid, en bekeek hoe hij aan kwam rennen. Vriendelijk glimlachend wees ik hem op de nog openstaande deur, zodat hij ook zag dat ik op hem wachtte.
En toch vond deze man het nodig mij de huid vol te schelden. Meestal vergeet ik wel weer wat er gebeurt is. Maar deze dus niet. Ik kan deze man nog voor me zien staan, en kan hem nog steeds tot in de kleinste details beschrijven. In de hoop dat ik hem ooit weer tegen kom, om hem wellicht in een wat vriendelijkere staat te kunnen vragen wat er nu aan de hand was. Want ik ben oprecht benieuwd naar de reden achter deze uitbarsting naar mij.
Al betwijfel ik, of deze man dit incident zelf nog kan herinneren.
Waarschijnlijk niet.
HC Priscilla 
Plaats een reactie