De tijd van praten is voorbij

Als ik even google op “agressie meldingen NS” en ik scroll zo ver mogelijk door de nieuwsberichten heen dan valt mijn een paar dingen op.

Allereerst dat het natuurlijk geen fenomeen is. Onderstaand overzicht geeft een beeld van het verloop van het aantal ernstige agressie meldingen in de afgelopen 5 jaar. Behalve in 2020 is er ieder jaar weer een behoorlijke stijging.

2019 678 x

2020 661 x daling 2,36% MAAR daarbij ook eeen fors afgenomen aantal reizigers. Dus relatief gezien alsnog een stijging.

2021 774 x stijging 17,1%

2022 965 x stijging 24,68%

2023 1042 x stijging 7,98%

Je ziet hieronder dat het behoorlijk scheef gaat lopen. Het aantal reizigers tegenover het aantal meldingen ;

En in elk van die laatste 3 jaren wordt er schande over gepraat. NS, de politiek allemaal vinden ze het onaanvaardbaar.

Ieder jaar wordt er na openbaarmaking van het aantal incidenten weer even 1 dag over gepraat. En de volgende dag is het nieuws al weer vervlogen. Fijne reis en tot volgend jaar!

Er moeten NU stappen worden gezet. Niet morgen, niet volgende week. Maar NU! Praten is voorbij. Praten zet geen zoden aan de dijk. Praten kost geld, geld dat hard nodig is om de problemen aan te pakken. Want anders gaat het levens kosten.

Ik wil geen nieuwsberichten dat een collega zwaargewond is geraakt, of erger overleden, omdat 1 of andere droeftoeter zijn treinkaartje van €2,90 niet had betaald, of haar voeten niet van de stoel af wenst te halen, zijn koffer niet een stukje aan de kant wil schuiven zodat er een vluchtroute vrij is ivm calamiteiten, de nooduitgang van de machinist niet vrij wil houden, of de muziek niet zachter wil zetten omdat niet iedereen in de trein zin heeft in een disco. En dat vervolgens na zo’n incident alle registers opengetrokken worden omdat dat ECHT TE VER is gegaan. Laten we zulke krantenberichten alsjeblieft in de archieven houden :

Deze trieste ontwikkeling moet gestopt worden vóór het te ver gaat. We lopen nu vooral aan tegen wat wel en niet mag, wat bewijs is en wat niet, wie aan wie kan overdragen, wie welke rechtsbescherming heeft, maar vooral wie niet. Want op dit moment? Heeft de agressor de bescherming. Mijn BOA collegas mogen niet in basisregisters of rijbewijs registers om zo een identiteit te achterhalen, wij conducteurs kunnen geen zaken overdragen, service personeel, conducteurs, machinisten hebben “ondersteunend bewijs” nodig in aangiften, anders is de bescherming aan de kant van de daders (sorry verdachten, want verder komen ze niet).

Politiek : hou op met praten : zet stappen

Zorg dat wij, al het personeel van openbaar vervoer, daadwerkelijk die “bescherming van medewerkers in publiek domein” krijgen die we verdienen. Ipv een “gratis” bloedneus.

Zorg dat onze verklaringen in de rechtbank zwaarder wegen. Want nu, nu liggen mijn 2 aangiftes is de kast. Bij mij bovenop in hun eigen map, met hun eigen tabblad.

Bij politie en OM onderop, ergens weggestopt, in het vakje “geseponeerd, geen bewijs”.

Weet u hoe dat voelt ? Moeten denken dat dat gedreig, geïntimeer, gespuug “bij je werk hoort” ? Dat het geweld, onderdeel is van het vak waar je van houd? Wetend, dat dat in de meeste gevallen onbestraft blijft ? Wetend dat iedere dag dat je vrolijk naar je werk gaat, je gewond in een ziekenhuis kunt eindigen?

Dit voelt als volgt :

En toch hè…. Staat mijn lach iedere dag weer op mijn gezicht. Want mijn baan is de mooiste baan ter wereld. En de meeste reizigers zijn lief. Die lach blijft. Ondanks dat ik zelf meerdere agressie incidenten heb meegemaakt. Maar ik snap ook de collega’s die het lachen inmiddels vergaan is.

We kunnen stap voor stap in de goede richting. En ik heb echt niet het waanidee dat alle agressie zal verdwijnen, of dat het morgen al verbetering geeft. Maar zet die stappen vooruit.

Want om vooruit te gaan, moet er wel begonnen worden met lopen. Want met stil staan en erover praten komen we nergens.