Langzaam beginnen verhalen van collega’s en voormalig collega’s binnen te komen. En dat binnenkomen doen ze ook bij mij.
Trieste verhalen van collega’s (voor mij zijn ze dat nog steeds) die dankzij 1 of meerdere incidenten hun werk nooit meer (hetzelfde) uit zullen kunnen voeren. Het werk dat ze met hun hart en ziel deden. Want ik weet zeker : ook zij hadden een echt NS hart. Ook zij waren onderdeel van onze gigantische familie.
Sommigen voelen zich nog steeds onderdeel van die familie, maar sommigen voelen zich in de steek gelaten. Buiten dat alleen de dader verantwoordelijk is voor zijn/haar gedraging, is er ook voorkomen van, berechten en zorgen voor na.
En in die 3 zaken zit het hem nu net voor de groep in bovenstaande opsomming. Er zullen altijd agressie incidenten zijn. Maar hoe groot en hoe heftig die zijn kan redelijk goed gestuurd worden. Op de excessen na.
Je hebt mensen die zich altijd netjes gedragen, dan een grote grijze groep mensen die “beweegt”(dat leg ik hieronder uit), en de mensen die zich hoe dan ook zullen misdragen.
De 1e en de laatste groep mensen, daar hoef of kun je niet op handelen. Niet vooraf. De grote grijze groep wel. Die zijn te sturen. Die zullen bewegen naar de richting die voor hen het meest voordelig uit komt. Wat voor hen het meest rendabel is.
Als het makkelijker en vaker onbestraft wordt om agressie of geweld te gebruiken om je zin te krijgen, zal dat ook steeds vaker gebeuren. Als het 1x is gelukt, en de volgende keer lukt het niet, groeit het in heftigheid. Net zo lang tot het weer lukt.
Voorkomen van is dus een enorm belangrijke schakel. En dat kan op talloze manieren. Maar het belangrijkste is dat de combinatie van die manieren gefaciliteerd wordt. Door bedrijven, door justitie en door de politiek.
Als er dan toch een incident gebeurt, moet ervoor gezorgd worden dat zo’n verdachte opgespoord en berecht wordt. Waarbij er iedere keer weer een voorbeeld wordt gesteld naar buiten. Die grote grijze groep zal zich, op een enkeling na, dan sneller gaan bewegen richting “de goede kant”. De mogelijkheden zijn namelijk klein, en de gevolgen groot.
Zover maatregelen vooraf, en vervolging achteraf. Maar om incidenten voor mijn collega’s dragelijk te kunnen laten blijven, dient er enorme goede na zorg te zijn. Een vangnet. Zorg om en zorg voor hen.
Niet de zorg die hen vertelt “misschien moet je het de volgende keer anders doen, doe maar een stapje terug, zie het eens door de vingers, denk aan je eigen veiligheid” Want zo wordt de verantwoordelijkheid voor de agressie gevoelsmatig dus bij die collega wordt neergelegd.
Maar de psychische zorg, hulp en ondersteuning die diegene op dat moment nodig heeft zijn vooral geen verwijten, geen aanwijzingen hoe ze hun werkwijze maar moet aanpassen, niet vertellen dat ze sommige onderdelen van hun taak dan maar niet moet doen, of maar rustig aan moeten doen. Want nogmaals : zo geef je die persoon het gevoel dat diegene zelf schuldig is aan wat is gebeurd. Dat diegene zelf de situatie in de hand had. Alsof iemand voor de lol tegen een vuist aan loopt, of op het spoor gaat liggen, niets liever doet dan tegen het glimmende uiteinde van een mes aan gaat staan kijken. Daar is een mooi word voor uitgevonden :
Victim blaming. En dat zorgt er niet voor dat de agressie minder wordt, maar dat de bereidheid tot melden lager wordt. Het probleem wordt dus niet kleiner, maar juist groter doordat het niet meer zichtbaar is. Mensen zijn bang te melden omdat ze zelf aangekeken worden op de situatie.
De gevolgen van victim blaming kunt u hieronder lezen. Dit is een artikel dat gaat over sexueel grensoverschrijdend gedrag, maar de gevolgen zijn in grote lijnen hetzelfde.
Gelukkig zie ikzelf daarin binnen ons bedrijf echt een verbeterslag. Traag, maar het verandert. Al is het nu echt nog afhankelijk van wie je bent, waar je je standplaats hebt en wie je manager(s) zijn. Want ik hoor nog genoeg geluiden, dat het niet overal zo goed verloopt. Nog steeds worden collega’s aangesproken op het aantal melding die zij doen, of het aantal aangiftes. En dat is niet ok!
Ikzelf mag echt van geluk spreken met een goede teammanager, die zelf ook in de trein heeft gestaan. Dus weet hoe het eraan toe gaat. De manager die ik daarvoor had, was net zo goed. Enorm meelevend, en luisterde naar wat ik nodig had en waardeerde iedere melding. Want ik meldt nogal wat. Ook als het mij op dat moment ogenschijnlijk niet zo veel gedaan heeft. Want iedere druppel is er 1.
Dat dit lang niet voor iedereen geldt, komt bij mij keihard binnen. Want als jou iets gebeurt op je werk, zou je werkgever je in mijn ogen nooit mogen laten vallen. En dat begint al bij de reactie van een teammanager, of hoe er daarna voor je wordt gezorgd (of niet) Dat kan net die laatste druppel zijn.
Want vele druppels maken een emmer doen overstromen. Ook als al die druppels individueel niet zo veel impact hadden. Maar als die laatste druppel is gevallen komen alle andere druppels mee. Dan ineens doen ze er wel toe. Misschien zelfs jaren later. En dan heb je iemand nodig die jou opvangt, i.p.v. je te laten vallen. Want dat, doet misschien nog wel het meeste pijn en verdriet.
HC Priscilla 
Plaats een reactie