Ik wilde u alleen maar helpen..

7 juni 2023

Ik ben op die dag aan het werk en de volgende rit die voor mij klaar staat is de Sprinter van Amsterdam Centraal naar Rotterdam Centraal. Voor de kenners : de 4000 serie. Gereden met 1 van onze oudere sprinters ; een SLT.

De rit voorloopt voorspoedig, en eenmaal bij Woerden aangekomen loop ik tijdens de korte stop naar voren. Ik heb besloten het voorste treinstel te controleren. De achterste heb ik tussen Amsterdam en Woerden gecontroleerd.

Na vertrek begin ik aan de voorzijde van de trein. In het voorste gedeelte na de 1e klasse zitten op het verhoogde gedeelte (zie foto hierboven) 2 personen. Links aan het raam een man, en rechts  ook 1 man. Hij zit aan de zijde van het gangpad.

Ik controleer eerst de man die links zit. Helemaal in orde. Ik draai me om naar de andere man, en hij begint te zuchten. Ik vraag hem om zijn vervoerbewijs en hij geeft aan dat deze tussen de stoel en de treinwand in gevallen was.( Helemaal rechts op de foto onder de armleuning naast de stoel).

Ik buig me iets opzij en zie inderdaad de rand van een los treinkaartje zitten. Aangezien ik gezegend ben met lange dunne vingers en lange nagels, bied ik aan om te helpen en stap de verhoging op. De man vind het goed en ik ga wat dichterbij zitten en steek mijn hand onder de armleuning door, en reik met mijn vingers tussen stoel en wand naar het kaartje. Ik ben blij te merken dat ik het kaartje tussen 2 van mijn nagels in kan klemmen.

Zodra de man beseft dat ik het kaartje kan pakken. Druk hij zijn arm op de mijne en drukt heel hard door, daarbij zeggende dat hij hem zelf wil pakken. Tot 4 x toe roep ik dat hij me pijn doet, maar ik voel de man alleen maar harder drukken, en pogingen van mij om mijn arm los te trekken slagen niet.

Op een gegeven moment werd er blijkbaar een reiziger gealarmeerd door mijn geroep van pijn. En die komt naar ons toelopen. Hij vraagt of alles goed gaat, en op dat moment laat de man die mijn arm klem had los.

We zijn bij Gouda Goverwelle aangekomen en de man schreeuwt mij toe dat “ik niet zijn dag ga verpesten”. Enigszins in shock over wat er nu gebeurde stuur ik de man boos de trein uit. Bij het naar buiten gaan roept hij me nog na “ik kan je ook klappen!” Maar ik sluit snel de deuren.

Ik kijk naar mijn arm en zie dat ik gewond ben. 3 plekken op mijn arm zijn ontveld. Mijn arm, pols en deel van mijn hand zijn rood (later bij de huisarts blijkt het gekneusd) Later die week zou dat veranderen in blauw,groen,geel.

Nadat we vertrokken naar Gouda heb ik als of het kaartje weten te bemachtigen die tussen de stoel zat. Oordeel zelf :

Het hele circus erna ga ik jullie besparen maar dezelfde dag op het politiebureau kreeg ik een adrenaline dip. Je lijf begint van spanning ongecontroleerd te trillen, je tranen komen naar buiten en je weet even niet waar je het zoeken moet. Ook begint de pijn aan mijn arm dan pas duidelijk te worden. De agente aan de balie zag het gebeuren, zei dat ook, en deelde mij toch mede dat ik over 6 dagen pas aangifte kon doen. Ondanks dat ik aangaf dat mijn Veilig Publieke Taak (VPT) mij een voorrangspositie gaf.

Mijn aangifte wordt 6 dagen later opgenomen. En ondanks dat ik inmiddels, door gesprekken met collega’s, weet dat de bewuste man een bekende agressor op diezelfde lijn is, kan ik niet achter gegevens van deze man komen. En ook de politie vraagt deze niet op of kan deze niet opvragen. AVG.

Het onderzoek eindigt dan ook, ondanks camerabeelden in de trein EN op Gouda Goverwelle, met het niet hebben kunnen vinden van een verdachte. En deze man, blijft dus onbestraft. Zowel het treinreisje als mijn aanval waren “gratis”.

En als “bonus” was ik 7 dagen niet op het werk aanwezig. Nog steeds als ik op deze trein zit, kijk ik goed wie er in stapt. Niet zozeer omdat ik bang ben voor deze man, maar omdat ik mijn werk dan anders kan plannen, of maatregelen kan nemen om herhaling van zo’n incident te voorkomen of alsnog, bijna een jaar na dato, kan zorgen dat de gegevens van deze man gelinkt kunnen worden aan mijn aangifte. 

Ik hoop dat ik u goed geholpen heb meneer want dat is alles wat ik wilde doen. Ik wilde u alleen maar helpen. Ik hoop dat u een fijn vervolg van uw reis hebt kunnen hebben, mijn excuses voor de vertraging die u hebt opgelopen door uw extra overstap op Goverwelle. Fijne dag nog!