De meeste mensen zijn lief

Zelf kom ik nog steeds iedere dag lachend naar mijn werk, en heb mezelf voorgenomen om ook lachend weer naar huis te gaan. En dat lukt iedere dag weer. Ondanks dat we genoeg vervelende dingen meemaken. Ik heb nog steeds de mooiste baan die ik mij wensen kan.

Ik hou van de mensen om me heen, ik hou ervan hen te kunnen helpen of gewoon een praatje te maken. En daar hou ik mij aan vast. Maak ik wat vervelends mee, probeer ik daarna altijd weer 1 van de vele lieve mensen op te zoeken en daar mijn positieve gevoel weer uit terug te halen.

Neem gisteren. Ik zat in een behoorlijk drukke trein, maar het was gezellig. In mijn omroep vroeg ik de mensen om alsjeblieft een beetje op elkaar te letten, anderen een plekje aan te bieden als zijn slecht ter been zijn, of als het hen gevraagd werd. Met de toevoeging dat immers niet iedere beperking zichtbaar is. En ik bedank hen dan afsluitend ook voor de medewerking.

Aankomend op Utrecht Centraal, nog niet de eindbestemming, benoem ik buiten de “gewone” reisinformatie, ook dat de mensen vooral hun eigendommen niet moeten vergeten te nemen. Dit keer sloot ik, zoals ik vaker doe, af met de woorden “En vergeet ook vooral niet te genieten van uw dag, want als u dat doet, doe ik dat ook”. En dat meen ik echt. Als de mensen in mijn trein genieten van hun dag, is mijn dag er automatisch ook 1 om van te genieten.

Op het perron loop ik naar mijn collega toe die de trein weer van mij overneemt. Om over te dragen wat ik tot nu toe gedaan heb, en wat de eventuele bijzonderheden en defecten zijn op de trein.

Tegelijk komt er een dame op mij af lopen. Die mij vraagt of ik degene was die de omroep deed. Glimlachend bevestig ik dat. Ze vervolgde haar gesprek met mij door mij te bedanken. Ze legt uit : je deed je omroep, en om me heen zag je iedereen blij worden. Lachen. Naast haar zat een stille jongen, wat in zichzelf gekeerd. En ook hem zag ze opleven. Voor mij zie ik een vrouw die letterlijk met de tranen in haar ogen staat van geluk, en ik geef haar, nadat ik mijn armen opende en met een knikje om bevestiging vraag, een knuffel. Ik bedank haar, en zeg dat dit kleine verschil in mijn omroep, mijn werk zo mooi maakt.

We lopen samen richting de roltrap en ze vraagt me of ikzelf dit ook weer terug krijg. Dit kleine verschil, dit geluk. En ik geef haar aan dat ik dat iedere dag weer krijg van de lieve mensen om me heen. Deze reacties, al dan niet in persoon. Dat dat mij blij en vrolijk maakt.

Bij het weglopen geef ik haar nog een kaartje mee. Die heb ik standaard in mijn zak zitten, kaartjes met positieve of steunende teksten erop. Die koop ik zelf, maar geven mij de mogelijkheid om mijn woorden om te zetten in iets tastbaars. Zo geef ik ze standaard aan alle mensen die ik op 1 van onze stations piano’s zie spelen. Zij delen zoveel positieve energie. En ik probeer hen op die manier daarvan iets terug te geven. Net zoals de mevrouw aan mij vroeg of ik dit weer terug kreeg.

Vriendelijk lachend en zwaaiend nemen we afscheid aan de kant van Hoog Catharijne.

Later op de dag kom ik nog een situatie tegen die iets minder leuk was. Grote mond, bijdehand. Maar lieve mevrouw, dankzij u viel dit in het niet bij uw reactie op mijn omroep. Die situatie ben ik veel sneller vergeten. Die van die mevrouw, zal me echter voor altijd bij blijven.

Die reizigers zorgen er voor mij persoonlijk voor dat ik iedere dag weer vol plezier naar mijn werk kom. En de agressie die wij steeds meer meemaken, verdwijnt een beetje naar de achtergrond.

Maar om toch met deze positieve blog, bij mijn onderwerp agressie te blijven : daarin schuilt ook het gevaar. We vegen agressie, in de lichtere vormen, te makkelijk van onze schouders af. Gedreig, gescheld, geïntimideer ; zaken die vaak geeneens gemeld worden. Want die 1042 incidenten waar ik mijn 1e blog mee begonnen ben, is het topje van de gigantische ijsberg.

Het hoort er allemaal een beetje bij. En dat terwijl dat niet zou moeten. We zijn aan 1 kant hard gemaakt, en aan de andere kant nog steeds zo zacht voor al onze andere reizigers. We hebben als ov personeel veelal dan ook 2 gezichten. Sneller dan het licht kan ik schakelen van super vriendelijk en helpend naar keihard en handhavend. En ook weer terug. En ergens daar tussenin, verdwijnen al die zaken die inmiddels al niet ernstig genoeg meer zijn om te melden.

Qua gevoel dan. Omdat we voor hetere vuren hebben gestaan. En precies die situaties, die we zo snel weer achter ons kunnen laten, groeien in mijn ogen het hardst in aantallen. En uiteindelijk mondden die ook uit in ergere agressie.

En precies dat, moet gestopt worden. Daarmee zorg je er ook voor dat de ernstigere vormen ook weer incidenten worden. Ipv dagelijkse kost.

Het moet bij de wortels worden aangepakt. Al besef ik me ook, dat die wortels nog veel dieper liggen. En inmiddels een behoorlijk sterke fundering voor zulk gedrag vormen.