Vrijdag avond reden mijn aspirant HC en ik vanaf Amersfoort via Schiphol airport richting Den Haag Centraal. Bij onze stop op Schiphol airport zag ik 2 heren van de KMAR bij onze trein staan. Omdat ik vond dat ze toch best gefocust naar binnen keken, ben ik naar ze toegelopen om te vragen of er iets aan de hand was.
Wat bleek, ze hadden een reiziger in onze trein gezet, die volgens hen dronken en in paniek was. Hij moest naar Leiden. Maar, ze gaven aan dat hij niet vervelend was en gewoon een treinkaartje had. Prima, ik ga er wel even bij zitten.
Ik ben de hele rit tot bij deze man gebleven. Hij was al vanaf 8 uur smorgens aan het reizen vanaf Lyon (Fr), had meerdere treinuitvallen gehad en zat nu (+/- 00:00 uur) bij mij in de trein naar Leiden. Tot overmaat van ramp was hij zijn telefoon kwijt geraakt. Het was voor hem de 1e keer in Nederland, ging bij een vriend op bezoek in Leiden, maar had nu geen enkele mogelijkheid meer om hem te contacten, en alle adres en contactgegevens stonden in die verloren telefoon. Dus wist ook niet hoe hij vanaf Leiden Centraal verder moest, en of zijn vriend nog op hem aan het wachten was.
Ik aan de slag, social media erbij. Via LinkedIn vond ik zijn vriend en kon ik een bericht sturen. Ik kreeg voor Leiden helaas geen reactie. De hele weg heb ik meneer aan de praat gehouden, kunnen kalmeren, en tussen de paniek door kwam hij dankbaar over. De KLM medewerker naast hem bood hem meermaals een vers zakdoekje aan om zijn tranen te drogen.
Ik heb geadviseerd op Leiden V&S of politie aan te spreken om hem te helpen. Wellicht kunnen zij zijn vriend contacten, of hebben ze de mogelijkheid uit te zoeken hoe hij verder moet.
Op Leiden stapt hij uit. Ik ga naar mijn volgende trein, maar niet nadat ik hem nog even alle succes van de wereld heb gewenst. In de hal spreek ik toch nog even 2 collega’s van V&S aan die tegenkwam. Ik was toch wel bezorgd. Ik leg hen het verhaal uit en wijs de man aan om wie het ging. En gelijk hoor ik hen opgewekt zeggen : ” joh! Die zochten we al!” De vriend van deze meneer was hem ook kwijt!.
Eind goed al goed. Zeker nadat ik de volgende dag toch nog een berichtje terug kreeg op LinkedIn van zijn vriend. Hij had een kater, maar was dankbaar voor mijn hulp. En : zijn telefoon was weer terug.
Fijn om zo’n afloop eens te horen.
Ik denk er maar niet bij na dat als ik de KMAR niet zelf aangesproken had, had ik niets geweten van deze man (is misschien ook helemaal niet in hun opgekomen, dus neem het ze zeker niet kwalijk). Zat ik zelfs op een ander treinstel, en had deze meneer wellicht niet het geluk gehad dat oNS personeel ervoor zou zorgen dat hij wat werd gekalmeerd en uiteindelijk veilig op zijn bestemming kon aankomen en kon worden herenigd met zijn goede vriend.
Sociale veiligheid gaat niet alleen over agressie, en is ook niet alleen onze veiligheid. Maar ook over samenwerking, en oplettendheid. En : de veiligheid van onze reizigers.
Wat hebben wij zo toch een enorm prachtige baan!
HC Priscilla 
Plaats een reactie