Een olifantenhuid

Afgelopen dagen sprak ik weer veel collega’s en natuurlijk ook reizigers. Interessante en leuke gesprekken. Maar, ook veelvuldig over de agressie. Zelfs reizigers beginnen hier regelmatig uit zichzelf over.

Zo ook vandaag. Een reiziger maakte bij een verstoring de opmerking “je moet wel een dikke huid hebben, het is niet normaal meer wat ik zie tegenwoordig, ik zag laatst nog iemand die met een conductrice aan het vechten was”

Nee meneer, we moeten geen dikke huid hebben, maar wij hebben dat noodgedwongen. Anders zouden we het niet redden in dit werk. Maar het moet niet. Het hoort niet. Ik hoor en moet op een normale manier mijn werk kunnen doen. Dat moet ik. Maar die dikke huid… Zorgt dat we het enigszins kunnen overleven. Dus ja, ik moet u toch gelijk geven. Eigenlijk moeten we die helaas wel hebben.

Zodat we ons werk leuk kunnen blijven vinden. Want dat is alles wat we willen. Blijven houden van ons werk, waar we ook zo enorm veel van houden. Want echt, dat doen we.

We houden van de reizigers, we houden van altijd in beweging zijn, we houden van de seizoenen die ons rijdende kantoor prachtig laat uitkomen, we houden van al die verschillende mensen in de trein, we houden van de vele prachtige landschappen die ons land rijk is, we houden van mensen kunnen helpen, we houden van leuke gesprekjes, we houden van de uitdagingen in ons werk als er bijvoorbeeld ergens een verstoring is, we houden van mensen op weg helpen als zij het zelf even niet meer weten, we houden van creëeren van rust in soms erg chaotische omstandigheden, we houden van het kunnen oplossen van een technisch defect zelfs als we met zwarte handen eindigen, we houden van de stilte als iedereen nog wakker aan het worden is terwijl wij ze naar hun werk brengen, we houden van de gezelligheid als we je terug naar huis brengen na een dagje of avondje uit, we houden van de steun die we kunnen bieden in talloze situaties, we houden van de lege wegen en stations als wij voordat iedereen wakker is onderweg naar werk rijden of weer naar huis als iedereen al ligt te slapen. Kortom ; we houden van de duizenden rollen die wij vervullen zo tussen al die treinen en mensen door het hele land heen 24 uur per dag, 7 dagen per week. Wij houden er van.

Maar die dikke huid beschermt ons. En inmiddels, verhard die dikke huid tot het eelt wordt. Want zelfs met een dikke huid redt je het niet meer.

Afgelopen dagen vliegen de nieuwsberichten ons weer om onze oren.

*HTM medewerkers mishandeld door een 17 jarige jongen

*Een paar jongens op verzoek van 1 van onze conducteurs zonder vervoerbewijs en zonder identiteitsbewijs uit de trein gehaald door de KMAR (Koninklijke Marechaussee) op Schiphol, ipv daarvan had er 1 (14 jaar) een vlijmscherp zwaard bij zich met een lemmet van 40 cm lang. Verstopt, in zijn kleding.

*Het treinverkeer van en naar Meppel is stilgelegd vanwege een politie-actie op station Meppel, na dreiging met een “vuurwapen achtig voorwerp”, de politie ging met kogelvrije vesten de trein in om een verdachte man op te pakken

*Drie mensen opgepakt na mishandeling in tram in Den Haag

En vandaag werd ik, in bijzijn van mijn vriend (machinist) zelf de huid vol gescholden en (verkapt) bedreigd, omdat ik bij Den Haag Centraal iemand aansprak op het fietsen langs de voorzijde. Een voetpad van een meter breed, waar nu ook volop gebouwd wordt, waar talloze van mijn reizigers de uitgang nemen en zo het risico lopen om omver gereden te worden.

Hieronder de uitgang, en het voetpad dat er langs loopt. Op dit moment is hiervan de helft beschikbaar, ivm de verbouwing voor Den Haag Centraal. Fietsen kan hier gevaarlijke situaties opleveren, en ik bescherm mijn reizigers en bezoekers van ons station door mensen hierop aan te spreken.

Mijn dikke huid, was even weg. Ik laat me niet bedreigen, ik laat me niet verrot schelden voor kankerwijf, ik laat me niet intimideren. En je hoeft me ook niet te vertellen dat ik op dat tijdstip uit moest kijken omdat er gekken op straat lopen. Duidend op en wijzend naar zichzelf. (Liep hij maar, dan hadden we deze situatie niet gehad).

Nou, dan ken je mij ook niet. Mijn emmer stroomde even over. “And he got what he gave”. Net zo’n grote smoel als hij zelf gaf. Iedere opmerking kaatste ik direct terug. En na een verhit mondeling heen en weer “gevecht” stapte hij weer op zijn fiets en reed weg. Een paar verbaasde passanten en een vriend met zijn kin op zijn knieën van verbazing tot gevolg. Want hoe vriendelijk ik ook kan zijn, dat kan ik ook echt de andere kant op als mijn grens is bereikt. En die grens ligt behoorlijk ver kan ik zeggen. Maar genoeg, is genoeg.

3 Minuten later stond ik weer bij mijn trein naar Haarlem, vriendelijk lachend alle mensen een goedemorgen te wensen. En heb ik mijn reizigers onderweg met een omroep getrakteerd op de mooie in bloei staande bollenvelden tussen Hillegom en Heemstede Aerdenhout. O hoi dikke huid! Ik miste je al.

Steeds meer collega’s hoor ik zeggen dat ze op zoek zijn naar iets anders, dat we een prachtige baan hebben, maar het gewoonweg niet meer leuk is. Dat er steeds vaker incidenten gebeuren. Zelfs collega’s die oprecht doodsbang zijn dat zij degenen gaan zijn, die dit wellicht een keer niet meer na kunnen vertellen.

Collegas die al tientallen jaren dit werk met hart en ziel doen, die zeggen dat ze ermee willen stoppen. Dat het genoeg is. Machinisten die aangeven dat ze de spanning zien stijgen. Net als de spanning steeg naar een onfortuinlijke dag in 1991. Zonder daar te diep op in te gaan, de wonden zijn namelijk voor veel collega’s nog zo vers als gisteren, hebben wij toen een collega verloren. Een aandenken daaraan hang tot op de dag van vandaag nog steeds op zijn standplaats. Niet te missen als we binnen lopen.

Laat dat alsjeblieft in het verleden blijven. En geef ons ipv een dikke huid de bescherming die we nodig hebben. Politiek, OM, OV bedrijven, politie, gemeentes en personeel denk mee, en zet samen die stappen. Voor de ketel overkookt. 

Draai maatregelen terug die in het verleden zijn afgeschaald puur en alleen om financiële redenen. Hou vast aan maatregelen die genomen worden ook nadat de situatie verbetert, meer personeel, meer bevoegdheden, zwaarwegendere verklaringen in de rechtbank, hogere straffen, sneller ingrijpen bij incidenten, delen van informatie onderling toestaan, delen van bekende meervoudige geweldplegers toestaan tussen de bedrijven en justitie en bedrijven onderling, zwakkere AVG bescherming bij mishandeling met letsel, delen van identiteitsgegevens toestaan, inzage in GBA register voor BOA’s en toezichthouders in het OV, geef toezichthouders de mogelijkheid 1 op 1 over te dragen aan hun BOA collega’s, geef BOA’s de bevoegdheid tot optreden bij geweld tegen hun collega’s of andere reizigers ; nu zijn zij in die situaties ook gewoon burger, nooit meer alleen de trein op op risico trajecten (het personeel weet precies welke dat zijn ook al verspreid het zich op dit moment als een olievlek over het hele land) ipv alleen die ene trein op dat ene tijdstip op dat stukje, betere agressie trainingen en zelfverdedigings cursussen en meer financiële middelen en wetgeving om dit te waarborgen.

En specifiek voor NS : Breidt het cameratoezicht in treinen en op stations drastisch uit, ga door met de inzet van bodycams (op vrijwillige basis), deel proactief beelden van alle geweldsincidenten met politie ; wacht niet tot het opgevraagd wordt en doe als bedrijf aangifte als het personeel het zelf niet doet, onderzoek agressie meldingen van je personeel zelf ook, geef de dragers van een bodycam de bevoegdheid die beelden zelf op te vragen bij incidenten, zet de BOA functie weer in voor conducteurs die dat graag willen. De BOA is niet alleen een handhavende taak, maar ook onze rechtsbescherming in de rechtbank. Het kan het verschil zijn tussen seponeren en veroordelen. Iets dat ik vanaf het begin geroepen heb. Toen enkel de rooskleurige verhalen werden voorgeschoteld. En beloofd werd dat het goed zou komen. Dat veiligheid geborgd zou worden, v&s zou opgeschaald worden, de BOA vervalling van al onze conducteurs zou zorgen voor minder agressie, ons werk zou makkelijker EN veiliger worden. Maar tot nu toe, is alleen 1 ding bereikt :

Het kookpunt.

En politiek ? Bij al deze maatregelen is jullie hulp nodig. Wetten moeten worden aangepast, regelingen moeten gemaakt worden, en financieel moet het ondersteund worden.