We zijn nu een aantal dagen na mijn finish van 535 km #AgressieSpoortNiet Hieronder mijn verslag, verhaal over mijn tocht. Beknopt, maar toch enorm lang geworden. Met fotos, herinneringen en mijn gevoelens. Niet in chronologische vorm, maar per onderwerp.
Het heeft allemaal een beetje kunnen bezinken. De laatste etappe was een emotionele. Alles wat ik de afgelopen 3 weken heb meegemaakt, gehoord, gevoeld kwam er in 1 keer uit. En dat begon al op Den Haag Mariahoeve.
Daar aangekomen met een klein gevolg :
Stond er een grote groep mensen klaar om het laatste stuk met mij mee te lopen naar Den Haag Centraal. Collegas, volgers, treinspotters, vakbond, directie en familie. Mijn vriend gaf me een medaille, alle anderen een groot applaus. En iedereen die er stond heb ik weer voorzien van een knuffel. Wie er uit sprong?
Margriet Drijver. De eerste vrouwelijke conducteur(trice) na de 2e wereldoorlog.
Wat een eer, om haar hier te mogen ontmoeten. En zij was echt de laatste die ik verwacht had. Toen zij het woord nam om mij toe te spreken, barstten bij mij de tranen los. Aan mij, gaf ze een setje krantenartikelen over haar aanstelling als conductrice. Maar emotioneel werd ik van haar andere 2 cadeaus.
Haar conducteursfluit, wat nieuwsartikelen over haar aanstelling en een Pools vakbondsspeldje die zij ooit geruild had met een Poolse spoor medewerker. Deze heb ik met meer trots dan een mens kan hebben direct op mijn uniform gespeld.
Nu we het over cadeaus hebben, in mijn 3 weken heb ik verscheidene presentjes gekregen. En dat begon al in Alkmaar. Aan de start van mijn we etappe. Van een collega kreeg ik een armbandje. Zij deed het bij haarzelf af, en overhandigde het aan mij met de woorden “ik heb deze altijd om om mij veilig te houden, maar nu wil ik dat jij hem draagt”.
Misschien voor sommigen niet veelzeggend. Maar voor mij betekende dit, dat zij haar veiligheid en bescherming af deed, en vervolgens aan mij gaf. Een enorme symbolische daad vanuit waardering en steun. Lieve collega, helaas weet ik je naam niet. Maar hij heeft me veilig gehouden! Dank je wel.
Een aantal dagen later, toen ik van Amsterdam naar Utrecht liep, sloot een collega, Jeroen, voor de 3e keer aan op mijn tocht. De 2 eerdere dagen had hij ook al behoorlijke stukken meegewandeld. Jeroen is een collega die zelf al maanden thuis zat vanwege agressie. Op een gegeven moment zaten we bij een garage koffie te drinken. En op dat moment overhandigde hij mij een zakje koperen knopen en pins. Van zijn opa’s NS uniformen.
Want zijn oma had altijd alles bewaard. Zo’n persoonlijk cadeau, met zoveel emotionele waarde. Ik werd er stil van. Want eerder op 1 van de routes waar hij meeliep, had hij me er al over verteld. En ook over hoe belangrijk die knopen voor hem waren. Koperen knopen, waarvan zelfs de achterkant sierlijk is bewerkt. Een originele pin van ons (en veel internationale spoorwegen) oude symbool, het gevleugeld wiel. Waar tot op de dag van vandaag onze collegas mee op hun uniform lopen (vaak moderne goudkleurige replica’s) Helaas de pinnetjes gebroken, maar die ga ik bij de juwelier brengen. Die verdient het om de komende jaren weer op een NS uniform te zitten. En wel de mijne !
Weer een etappe later, van Utrecht naar Amersfoort sloot er bij Bilthoven een trouwe volger bij me aan. Voor haar had ik speciaal een cadeau meegenomen. Die zat ook al een tijdje in mijn werk tas, mocht ik haar eens in één van mijn treinen tegenkomen. Maar ik wist dat ze mee zou lopen, dus deze was van mijn werk naar mijn wandeltas verplaatst. En zij was, speciaal voor mij, nog bezig geweest met een cadeau voor mij. Een sleutelhanger, met mijn logo. Of eigenlijk alle onderdelen uit mijn logo apart van elkaar. Die is ook de rest van mijn tocht met mij meegegaan, en krijgt vanaf nu een speciaal plekje aan mijn werktas.
Op station Oss, tijdens mijn langste etappe van 50,5 km, kwam een lieve volger mijn Osse Trotse geven en me even wat steun en moed in praten.
Weer een paar etappes later, bij aankomst op Breda, stonden er lieve collegas op me te wachten met een verwen/relax pakketje. Bruisharten voor in bad, chocolade om van te genieten, en energy gel voor net dat beetje extra energie die ik nog hard nodig ging hebben.
En toen ik onderweg was naar Dordrecht stond een lieve volger, en zelf ook van station naar station wandelaar, mij vlakbij haar werk op te wachten met wat blikjes drinken een een supergave shiny NS logo sticker.
Tot zover de cadeaus onderweg. Op 1 bijzonder cadeau na, die een speciale vermelding verdient. Van gemeente Oss kreeg ik, nadat ik rond 20:45 mijn auto had geparkeerd bij mijn slaap adres, nog een prachtig cadeau. Een kennisgeving van navordering van de belastingplicht.
Wat bleek, toen ik, na mijn langste tocht van 50+ km , mijn bagage naar binnen had gebracht en uitgevonden had dat het tot 21:00 uur betaald parkeren was, was het al 21:00 uur geweest en was in die tussentijd, de kennisgeving al achter mijn ruitenwissers gestopt. Helaas pindakaas. De factuur heb ik nog niet ontvangen, maar die betaal ik natuurlijk met alle liefde. Eigen schuld, dikke bult. Gemeente Oss, bedankt voor de tastbare herinnering! Ik heb er wel om kunnen lachen.
En dan natuurlijk nog de cadeaus die ik bij mijn binnenkomst op Den Haag Centraal mocht ontvangen. Van mijn lieve vriend een medaille, met de gravure #AgressieSpoortNiet erin. Eerder had ik al een heel blauwe sjerp van hem gekregen met dezelfde opdruk in gouden letters. Die droeg ik dan ook trots vanaf Leiden Centraal, bij mijn laatste stuk in uniform.
Ik ben overladen met bossen bloemen, waarvan de bos van FNV Spoor bijna zijn eigen kruiwagen nodig had. En de bos van mijn TM een mooie verwijzing maakte naar de Nijmeegse, met rode gladiolen erin.
En van Henri, namens FNV Spoor een enorm bord, met fotos en krantenartikelen ter herinnering.
Van het gezin waar ik heb mogen slapen in Dordrecht kreeg ik een setje met zelfgemaakte verzorgingsmiddelen. Een scrub, een doucheschuim en een bodymilk. Super lief, na alles wat zij al voor me gedaan hadden.
Van de collegas van de meest enthousiaste en overweldigende steun bij binnenkomst van standplaats Roosendaal, waarover later in dit verhaal meer, kreeg ik een zilverkleurige ketting, met een hanger van een zonnetje met een smilie erop. Met de boodschap “je deed het voor ons allemaal” Super lief.
Van Kitty van de FNV een tasje met wat lekkers te eten, drinken en een kaars op een schoteltje en een kaartje met een gelukspoppetje. Een heerlijke relaxavond dus.
Dan nog Jeroen, die collega van de bronzen knoopjes, die had voor mij een cadeaubon geregeld op standplaats Alkmaar. Daar hebben we, iedere standplaats voor zich, potjes voor. En hij vond dat die maar aangesproken moest worden voor deze gelegenheid. Onwijs bedankt !
Eenmaal thuis aangekomen, kreeg ik van mijn schoonvader een cadeau die hij had meegenomen uit een Spoorwegmuseum in Engeland. Een “ticket inspector” pin (vriendlief kreeg de “driver” versie) en beiden een notitieboekje van r.e.v. gomm.
Genoeg gekregen dus. Maar de mooiste dingen die ik kreeg waren verhalen en herkenning.
Wederom, die lieve collega Jeroen, die totaal 5x !!! (Kampioen meelopen!) is meegelopen op redelijk grote afstanden tijdens mijn tocht.
Zijn verhalen over zijn opa, oma, en zijn eigen ervaringen waardoor hij 4 maanden thuis zat, hebben me geraakt. En tegelijkertijd raakte ik hem. Want in zijn gevoel was mijn wandeltocht met deze ervaringen echt voor hem. De waardering die hij voor me had, de steun die hij me heeft gegeven, de stukken die hij heeft meegelopen. Waar hij me steevast verraste door ineens voor mijn neus te staan op plekken waar je het het minst verwacht zoals langs een groot kanaal, midden in een bos in een restaurant.
En me er zo ook doorheen heeft geholpen.
De volgers die me al voorbij rijdend of lopend aanmoedigden, de lieve dame die net buiten Nijmegen de auto keerde, naar me terug kwam rijden om me even een knuffel te geven.
De oude man die zijn hondje aan het uitlaten was op mijn 1e etappe, die per se een foto samen wilde nadat ik mijn verhaal had verteld over de tocht.
Lieve volger Jeroen, die mij in zijn rolstoel tegemoet kwam rijden om me richting Schagen te begeleiden.
De verhalen over agressie van collega’s, sommigen al gestopt met hun werk. Sommigen met PTSS thuis. Maar ook de enorme steun die zij uit mijn tocht haalden.
Het meest blijft mij bij de autogarage waar wij vlakbij Utrecht, samen naar binnenliepen, mijn verhaal uitlegde, en om een bak koffie vroeg. De eigenaar vertelde mijn dat zijn schoonvader 42 of 43 jaar conducteur was geweest. En belde hem ter plekke op. Wat bleek, hij had van mijn tocht gehoord, en had zelf altijd standplaats Leeuwarden gehad. De standplaats die in 1991 voorgoed afscheid hebben moeten nemen van een collega die door agressie zijn leven heeft verloren tijdens zijn werk als conducteur. Je kunt je vast wel indenken dat wij toen allebei aan weerszijden van de telefoon braken. We spraken van collega tot collega, en ondanks dat ik toendertijd nog een kind was, en me nergens van bewust, deelden we de pijn en het verdriet. Gewoon, omdat ik na 30 km wandelen trek in een bak koffie had, en een willekeurige autogarage/dealer in liep met die brutale vraag. Hoe verzin je het, en hoe krijg je het voor elkaar.
En zo kreeg ik veel verhalen en steun tijdens mijn tocht. Van Wouter Koolmees en Eelco van Asch die me belden om me te steunen en hun waardering uit te spreken, mijn nieuwe manager Service en Operatie West, die rond Rotterdam een stuk mee liep, teammanagers die aansloten tijdens mijn wandeling, tot media die mijn verhaal juist weer wilden horen en delen (zelfs op slippers mee liepen) tot onbekenden die ik tegenkwam, waaruit de mooiste gesprekken ontstonden.
En steun, die heb ik gekregen. Overweldigend en hartverwarmend in zo’n korte tijd. Van NS via Wouter Koolmees en Eelco van Asch, collegas tot onbekenden. De mensen waar ik iedere nacht mocht slapen, die hun huis openstelden, me voorzagen van alles wat ik nodig had. Een warme douche, een maaltijd, zelfs een infrarood sauna (waarvoor ik te moe was om gebruik van te maken), hun huisdieren die met me “gedeeld” werden.
Mensen die me opwachtten bij mijn aankomst en weer wegbrachten de volgende ochtend.
Veel vroeger dan ze zelf gewend waren op te staan. Want ja, mijn wekker ging iedere ochtend tussen 4 en half 5 weer. De vragen over wensen qua eten of wat ik smorgens weer wilde meenemen. Er werd koffie voor me gezet, brood voor me gesmeerd en zelf havermout voor me opgewarmd met vers fruit en honing erin.
En er waren veel mensen die stukken met me meelopen, om me er doorheen te helpen of gewoon uit sympathie en steun en om me eindelijk eens een keer te ontmoeten. Want veel mensen volgen mij al langer op mijn socials. In het bijzonder Vinci en Sigourney. Trouwe volgers met een warm hart. Van volger vincie kreeg ik de zelfgemaakte sleutelhanger. En Sigourney kwam op mijn laatste rustdag speciaal naar me toe om samen wat te drinken en eten.
Beiden hebben ze me, afzonderlijk van elkaar, op een deel van mijn tocht vergezeld. Van Utrecht naar Amersfoort via een behoorlijke omweg, en het laatste deel van Leiden naar Den Haag Centraal. Ook op dat laatste stuk sloten vanaf Mariahoeve een groep met treinspotters aan. Die speciaal voor mij hun plannen hadden omgegooid. Treinspotters Alkmaar : Bedankt ! Ook voor de leuke video en fotos. Over hun wil ik even vermelden dat zij dragers zijn van het Zonnebloem keycord. Een teken dat zij met een verborgen beperking (of zoals ik het zie : gave) het leven doorgaan. Dus dat zij hun plannen rigoureus omgooiden, is een hele eer, wetende dat het houden aan plannen voor mensen met zulke gaves vaak een vereiste is.
Alle mensen die op mijn tocht aansloten, waar dan ook en hoe ver dan ook : dank jullie wel. Robin (mijn lieve vriend), Ton (oom van Robin), Els (3x meegelopen), Jeroen de B(koning meelopen met 5 keer) Anouk (mijn dochter 3x meegelopen), Ben (schoonzoon), Michel, Arjan, Jericho, Marlies, Evert, Kitty (namens FNV) Bart (names SP), Eelco (Directeur operatie namens NS), Sevgi (mso), Denise (hc rsd), Hans, Priscilla, Elize, Leo, Jeroen, Robert, Vincie, Mick (NedTrain), journalisten, fotografen, en ik vergeet echt nog enorm veel mensen, sorry, maar dat maakt mijn dank niet kleiner ! Dan nog een speciale vermelding voor standplaats Roosendaal. Waar de FNV Kadergroep en de management afdeling alles overtroffen door met 13!!! man/vrouw klaar te staan in Rucphen om me het laatste stuk verder te begeleiden naar station Roosendaal.
Om me daar door nog veel meer mensen te ontvangen.
De ontvangsten op de stations. Soms wat meer, soms wat minder. Soms alleen vrienden of familie en soms bleef het leeg. Vaker dan 1 x mijn lieve vriend en machinist Robin. Wat ben ik hem dankbaar voor zijn steun, en samen met mijn dochter Anouk (ook in opleiding tot machinist) de enige 2 die vanaf het begin heilig overtuigd waren van het feit dat ik het gewoon zou gaan redden. Zelfs ilzelf, twijfelde daar aan. Vaak werd ik opgevangen door een afgevaardigde van de FNV, Henri, Karel, Silvana en Michel bedankt ! En op sommige plaatsen waren de landelijke en lokale media de 1e die ik zag en sprak. Ontvangst of niet : alles hoort erbij, en nergens heb ik ook maar enig negatief gevoel over. En overal heb ik mij welkom gevoeld. 3 Bijzondere vermeldingen, te beginnen in Tilburg. Ondanks dat ik weet dat daar eigenlijk weinig is, het is geen vaste standplaats, stonden daar een hele rij met Veiligheid en Service collegas en andere collegas klaar om me op te wachten. Met allemaal een geprint A4tje met mij logo erop.
Ik was enorm verrast door deze ontvangst, juist omdat ik hier in Tilburg niets verwacht had.
Breda, ook zo’n bijzonder ontvangst door oa de servicemedewerkers daar. Zij waren het hele station af aan het lopen om alle collegas die ze maar konden vinden naar me toe te halen. Wat een bijzonder gezicht om te zien.
En dan kom ik weer aan bij Roosendaal. Zij spanden de kroon. Een gigantische groep stond mij daar op te wachten, de grootste groep van alle onthalen, buiten mijn finisch om. Al jullie namen, sorry, die heb ik niet onthouden. Maar de dag des te meer. Broodjes en soep waren geregeld, zodat iedereen nog even na kon tafelen. Wat heb ik mij enorm welkom, gesteund en geliefd gevoeld. Zoveel energie wat jullie mij hebben gegeven. Bizar hoe jullie in zo’n korte tijd, zoveel wisten neer te zetten. Organisatorisch en qua aantal mensen.
Media. Tja, wat moest ik daar van verwachten. Nou…. Gigantisch veel! De 1e 2 dagen heb ik nagenoeg elke minuut een telefoon aan mijn oor gehad, een camera voor mijn neus, een reporter naast me, een fototoestel die me volgde, en radiozenders die me in de uitzending wilden.
Hart van Nederland had de televisie primeur. Maar mijn tocht werd, net als de wandeling zelf, wijd verspreid. Binnen NS zelf, de NPO, Reformatorisch Dagblad, FNV, Vervoersbladem, NPO Klassiek Radio, Radio Rijnmond, Studio Alphen, NRC, AD, de Gelderlander, BN de Stem, Noordkop nieuws, Treinenweb, westlanders.nu , Vriendin, Linda, editie NL, Haagse Courant, Voorburgs Dagblad, Leeuwarder Courant, en zelfs Belgische en Franse media berichtten erover.
En ook hier, vergeet ik er nog veel te veel. En er komen er nog aan. Dat zet ik later nog even op een rijtje voor mezelf.
Al met al, in het begin vooral erg overweldigend, ik heb op momenten ’s avonds mijn beide telefoon gewoon maar uitgezet, omdat ik geeneens aan avondeten toe kwam, maar ik ben er snel aan gewend geraakt en wist het op een gegeven moment goed te managen en spreiden.
En dan mijn wandeltocht zelf. Ik kwam op plekken waar ik anders nooit zou komen, heb kunst, gedenktekens, monumenten en herinneringen uit het verleden gezien en schoongemaakt!
Heb geleerd van alle borden die daarbij stonden. Over mensen, plaatsen en onze Nederlandse geschiedenis.
Ik heb plaatsjes gezien waar ik zo zou kunnen wonen.
en plekken die me terug brachten naar andere tijden in mijn leven. Naar mijn jeugd, mijn jong volwassenheid, naar mijn kinderen toen ze nog kleiner waren en naar verledens die ik dacht afgesloten te hebben. Maar niets was minder waar. Want wat veel mensen niet wisten, deze tocht moest immers maar om 1 ding aandacht vragen, was dat deze tocht voor mijzelf ook nog een extra motivatie had. Heel misschien, heb ik daardoor deze onmenselijke tocht, ongetraind kunnen volbrengen.
Ik zal niet overal diep op ingaan, maar de hoofdlijnen zijn mijn jeugd (Waddinxveen), waarin ik veel gepest ben, daardoor ben ik bij de Marine (den helder) gaan werken, mijn mooie herinneringen aan 2 campings waar ik alle vakanties en weekenden heb doorgebracht, vanaf mijn 1e herinneringen tot ongeveer mijn 19e (Rucphen en Laag Soeren/Dieren), Bilthoven en Maarssen (een naar stukje verleden) en Boskoop. De plek waar ik een aantal jaar geleden ben weg gevlucht, omdat mijn veiligheid daar niet gegarandeerd kon worden door gemeente, politie en woningbouw doordat een groep jeugd mij (en anderen) daar het leven zuur maakten. Een groep die dit al zeker 25 jaar, van generatie op generatie vol blijft houden. Maar ik heb het af kunnen sluiten.
En dat, was mijn persoonlijke doel. Herinneringen aan opgroeien in de bossen kwamen voorbij; plantjes “laten schieten” door in de zaadbolletjes te knijpen. Mestkevers die op de zandpaden liepen die ik vroeger in mijn broekzakken verzamelde met de ritsen dicht… Was leuk voor mijn moeder als ze de was ging doen. Maar ze glommen zo mooi….
Bosbessen plantjes, die wilde, die geven de lekkerste bosbessen, en oma maakt daar de lekkerste sap en jam van. Voor over de yoghurt of op brood. Je soms weer even kind voelen. Maakt het leven op die momenten weer mooi en even los van alles wat er in de grote mensen wereld speelt en na wat we inmiddels na al die jaren weten en zien. Gewoon weer even onbezonnen genieten, als het kind dat de volwassen ik was.
Als laatste wil ik mijn dank uitspreken naar mijn vader en bonus moeder, mijn moeder, mijn vriend, mijn dochters, schoonzoons en bonus dochter, mijn schoonouders, mijn oma, schoonfamilie.
Kortom alle mensen die enorm dicht om mij heen staan. Zo trots als een pauw, me voor gek verklaarden, maar mij toch vanaf het begin gesteund hebben. In mijn keuze, op mijn tochten en bij thuiskomst. Sommigen waren er heilig van overtuigd dat ik het ging redden, anderen geloofden er geen zak van. Maar gaandeweg werden ze steeds meer overtuigd van mijn overtuiging en koppigheid om het gewoon te halen. En gaandeweg zag ik ze steeds trotser worden. Zelfs op momenten dat ik zelf twijfelde. Mijn vader zijn lach en trotse ogen waren tijdens onze videogesprekken niet van zijn gezicht te slaan. Mijn schoonvader stuurde me elke dag een positief bericht en mijn vriend…
Wat heeft hij veel voor me gedaan. Hij was er voor me, steunde me in alles, geloofde in me, bracht me wat ik nodig had, belde me iedere dag, volgde me vanaf 6 uur smorgens op mijn live locatie (zelfs als hij nachtdienst had), stond op meerdere stations te wachten op me, heeft me 3 weken lang moeten delen met alle media, aandacht, socials, volgers, en zorgde voor me wanneer ik even thuis kon zijn. Ofwel : mijn steun en toeverlaat. Mijn machinist. Mijn partner voor het leven.
Misschien is dit niet het verslag wat jullie verwacht hadden, of staat er niet in wat jullie graag wilden weten of lezen. Maar dit is mijn kant van het verhaal, de kant die ik al die weken niet heb gedeeld. De kant die ik voor mezelf heb gehouden, omdat die kant af zou doen aan mijn voornaamste doel #AgressieSpoortNiet. En die verdiende, online en op dat moment, alle aandacht. Want daar deed ik het voor.
Stuur me gerust een bericht als je nog wat wilt weten of vragen hebt en ik deel wat ik delen kan.
Liefs HC Priscilla❤️
HC Priscilla 
Geef een reactie op jassimmoratto97 Reactie annuleren